Bedtijd – Die avond dat ik met de handen in het haar zat

Nieuwbakken (of niet zo nieuwbakken) mama’s gaan wellicht me begrijpen. Anderen klikken misschien beter weg, of tenzij je wil voorbereid zijn op hoe het misschien kan zijn met een kindje in huis. Of je bent gewoon nieuwsgierig waarom ik die avond, rond bedtijd, met de handen in het haar zat, dat kan ook. Anyway, lees misschien gewoon verder, dan heb ik dit niet voor de paus geschreven.

Voor ik begin: wij hebben een megabrave baby. Het mag gezegd zijn. Ze is het grootste deel van de dag vrolijk en is over het algemeen nog niet erg veel ziek geweest. Als ze van zich laat horen, dan zet je best een hoofdtelefoon op je hoofd, want dan is het oorverdovend. Met de juiste woordjes, muziekjes, speeltjes, knuffeltjes (of ja, de televisie) geraakt het “probleem” uiteindelijk wel opgelost.

Maar dan heb je zo van die avonden… Ondertussen zijn het er al een stuk of vier. Die avonden dat dat kleine schatje verandert in een krijsmachine op het moment dat het bedtijd is. Je gaat naar buiten in de hoop dat het wel snel kalmeert. Een uurwerk is onontbeerlijk, want er zijn zo van die ‘systeempjes’. Eerst een minuutje alleen laten, daarna maak je die tijd steeds langer. Ondertussen staat de baby al recht, nog steeds met een oorverdovend lawaai.

Ik zeg het je, mijn moederhart breekt in miljoenen kleine stukjes. Vooral wetende dat ze ergens pijn heeft (en ik al pijnstilling gegeven heb en dus niets meer kan doen). Ondertussen wordt het kalmeren ook bijna onbegonnen werk, tenzij je tien minuten binnenblijft, maar dat mag dan weer niet echt volgens het ‘systeempje’. Steeds langer buiten blijven staan, dat doet zeer geloof me! Ik ging op dat moment bij de allerliefste vriendin te rade, de enige die me op dat moment even kon influisteren dat het normaal is. Normaal om even de moed te verliezen, om niet meer te weten wat je kan doen om die kleine schat te helpen.

Uiteindelijk blijkt het kabaal aanhoren echt de enige oplossing. Pijnlijk, maar zo werkt het in babyland. Dat allemaal om geen verwende baby te kweken, want anders maak je het helaas alleen maar erger. Want ja, zo’n 40 minuten en 5 steeds korter wordende slaapkamerintredes later, blijft het stil door de babyfoon.

En dan… Een halfuurtje later ga je toch nog eens piepen, en zie je dat engeltje zo vredig slapen. Dan is alles weer vergeten (tot vannacht, haha)…

Herkenbaar? Of angstaanjagend misschien? Of been there, done that? Ik ben zo benieuwd naar jullie ervaringen/meningen/… Deel je ze in de comments?

Misschien vind je dit ook interessant?

Sharing is caring!

3 gedachten over “Bedtijd – Die avond dat ik met de handen in het haar zat

  1. fieke schreef:

    Jep, o zo herkenbaar! De eerste maanden van het leven van onze dochter was het dag en nacht gekrijs. Gelukkig hebben we nu ook een superbrave, die niet meer zo vaak huilt, behalve als ze moe is, honger heeft of pijn heeft. Krijsen in bed doet ze vooral als ze pijn heeft (oortjes), als er tandjes door komen of als ze een groeisprong heeft. Helaas kan je er dan weinig aan doen… Het moeilijkste vind ik wel om te weten waarom ze krijsen: is er écht iets aan de hand, of zoeken ze naar aandacht en willen ze je testen? Dat laatste is echt niet makkelijk, en van dat laten wenen breekt mijn hart ook in een miljoen stukjes…

    • Heleen schreef:

      Bedankt voor je fijne reactie! Hier was het wellicht ook een combi van tandjes en oortjes 🙂 maar intussen ben ik het al lang vergeten! Zoals mijn papa zegt ‘kindjes heb je niet voor je gemak, maar ik zou het wel zo opnieuw doen’

      • fieke schreef:

        Klopt helemaal! Er zijn hier al evenveel moeilijke momenten geweest als leuke. Maar als ze ’s morgens wakker is, en begint te schaterlachen, dan ben je zo vergeten dat het nog maar 6 uur is. Of vroeger 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *