Ode aan de alleenstaande moeder

Tijdens mijn ochtendwandelingen met onze hond en dochterlief dwalen mijn gedachten vaak af. Ik dacht aan mijn lieve hubby die aan de andere kant van de wereld zit. Zowat dagelijks overstelp ik hem met filmpjes van onze lieve dochter. Nu ze al 1 jaar is, lijkt ze soms zooo groot! Ze stapt al aardig met haar loopkarretje en lijkt elke dag iets meer te kunnen. Het doet mijn hart vaak pijn dat ik dat niet dagelijks kan delen met iemand. En toen dacht ik aan de alleenstaande moeder…

de mama-agenda

Er zijn moeders die bewust kiezen om alleen een kind op te voeden, maar er zijn er ook die op een andere manier in deze situatie belanden. Een scheiding die ze niet wilden, een ziekte, een ongeval, het gebeurt meer dan we denken. Je hebt dan een goed sociaal vangnet nodig om de praktische kant van kinderen in orde te brengen, zonder jezelf uit het oog te verliezen.

Ik heb een agenda, daarin zet ik mijn werkafspraken, maar ook wanneer ik Aline moet brengen en ophalen. Daar staat ook in naar wie Aline gaat als ik een uitje heb. Daar staat ook in als ik eens een dagje met mijn dochter wil spenderen. Later komen daar wellicht nog hobby’s van Aline bij én ik mag mijn eigen hobby’s niet vergeten. Nu, wij kozen bewust voor deze gang van zaken en praktisch gezien geraakt alles wel ingepland. Klagen ga ik dus niet doen.

mama-zijn delen

Waar ik wel graag naartoe wou, is de emotionele kant van het mama zijn. Je kinderen zijn alles voor je, het klinkt cliché, maar het is gewoon zo. Die onvoorwaardelijke liefde van die kleintjes is onbetaalbaar. Een glimlach maakt je hele dag goed, een knuffel gaat tot in het diepste van je hart. Mijn buik kriebelt er zelfs van wanneer ik dit neerschrijf.

Die liefde doet mij ook vaak aan papa denken, papa die er niet altijd bij kan zijn. Papa die de eerste stapjes waarschijnlijk zal missen, papa die geen knuffels krijgt, papa die niet elke morgen die mooie glimlach ziet. Papa mist heel wat dingen, maar mama mist het ook om die momenten te delen. Het is niet leuk om elke ochtend alleen wakker te worden, alleen die lieve glimlach te zien, alleen kleertjes uitkiezen, alleen het ontbijt klaarmaken en alleen een ochtendwandeling te maken.

Ene Albert Schweitzer (een arts en filosoof, dixit Wikipedia) zei ooit:

Happiness is the only thing that multiplies when you share it.

Dat kan ik alleen maar beamen. Het is niet fijn om de minder leuke dingen alleen te moeten meemaken, maar het is evenmin fijn om de geluksmomenten niet onmiddellijk met iemand te kunnen delen. Dus daarom… Tonnen respect voor alleenstaande moeders, want mijn man komt na zes weken toch wel naar huis.

Ben jij een alleenstaande moeder of ken je iemand die er een is? 

Misschien vind je dit ook interessant?

Sharing is caring!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *