Schildklierproblemen – zo zit het in elkaar

Als je me een klein beetje volgt dan weet je wellicht dat ik begin augustus een nachtje in het ziekenhuis doorbracht. Nu siert een (voorlopig nog) vrij opvallend litteken mijn hals. De helft van mijn schildklier werd namelijk weggenomen. Een kort verhaal kun je dit niet noemen, want het begon allemaal in maart 2016, de dag waarop ik op skivakantie zou vertrekken… Lees je mee?

mevrouw, je hebt een overactieve schildklier

Na de 12 weken echo van mijn kleine zwangere buikje waren we vrij gerust. Ondertussen ook al voorzichtig aan het nadenken hoe we het nieuws aan de grote klok zouden hangen. Dan plots, op vrijdag 11 maart krijg ik een telefoontje van de gynaecoloog. Met de baby gaat alles goed, maar mijn bloedresultaten wijzen op een overactieve schildklier. De gynaecoloog stelt voor om op maandag onmiddellijk langs te gaan bij een endocrinoloog. Eén klein probleempje: wij vertrekken vanavond op skireis, meneer. Ik zag onze skireis al aan mijn neus voorbijgaan, want de afspraak bleek vrij dringend, in het belang van ons kleintje. Met veel geluk krijg ik die namiddag nog een afspraak.

De reden waarom schildklierproblemen zo ‘gevaarlijk’ zijn tijdens de zwangerschap is omdat ze instaat voor de hormoonproductie. Die hormonen zijn net extra nodig tijdens de zwangerschap voor de hersenontwikkeling van de baby. Een te kleine of te grote hormoonproductie kan dus vanalles in de war schoppen.

Een echo toont een knobbeltje op mijn ene schildklierhelft. Niet onmiddellijk iets om me grote zorgen over te maken, maar het maakt mijn schildklier overactief. Lichte problemen van de stoelgang hadden misschien al eerder een belletje mogen doen rinkelen. De vermoeidheid wees ik toe aan de zwangerschap, dus ik had niet echt veel in de gaten. Soit, geen grote paniek, maar medicatie wordt opgestart en streng maandelijks opgevolgd om niet te overdoseren. Uiteindelijk wordt deze naar het einde van mijn zwangerschap zelfs volledig afgebouwd. Ook Alinetje wordt bij geboorte getest op eventuele problemen, maar is gelukkig probleemvrij.

mevrouw, we moeten die schildklierhelft wegnemen

Om een oorzaak van het probleem te vinden en er ook een oplossing voor te bieden, moet ik onder de scanner (wat tijdens de zwangerschap niet mocht). Alweer paniek, want die avond mag ik mijn eigen dochter niet vasthouden wegens straling. Dat mochten ze wel wat vroeger verteld hebben… Een weekje later wacht me opnieuw een afspraak. Goed en slecht nieuws: niets kwaadaardigs, maar die schildklierhelft moet wel verdwijnen. Ik kan de tranen niet bedwingen, want ik ben bang voor de operatie. Die wordt uiteindelijk pas 8 maanden later gepland, om niet teveel van mijn werk te moeten missen.

De operatie op zich viel uiteindelijk wel mee. Mijn grootste schrik was de verdoving. Toen ik wakker werd was ik eigenlijk nog vrij moe, maar na wat dommelen was ik uiteindelijk wakker genoeg om naar de kamer te gaan. Ik had op dat moment vooral verschrikkelijke honger en dorst (en helaas pijn aan m’n keel). Een fantastische nacht had ik niet met al die kabeltjes overal, maar wat pijn betreft, kon ik het wel slechter treffen. Op wat heesheid en serieuze vermoeidheid na, voelde ik me na een week al stukken beter.

Nu, die eerste cruciale controle (een maand post-op) is eindelijk achter de rug. Mijn schildklierwaarden zijn gestabiliseerd en ik blijf voorlopig medicatievrij. Hiep hiep hoera voor de andere schildklierhelft die flink zijn werk doet! Al blijf ik wel nog steeds onder strenge controle, maar ’t is al iets…

Oh ja, iets waar andere personen met een operatie in het verschiet zich misschien zorgen over maken: het litteken. Daar moet ik later misschien nog eens op terugkomen, want op dit moment is mijn litteken nog vrij rood en behoorlijk zichtbaar (zoals je hier bovenaan ziet). Het lijkt vooraf een grote zorg, maar nu vergeet ik soms dat ik ermee rondloop tot één van mijn cliëntjes vraagt ‘wat heb jij daar aan je keel?’, of ‘heb je een sneetje?’. Ik maak me er geen al te grote zorgen over en verstoppen doe ik het al helemaal niet.

Heb jij zelf ook schildklierproblemen of ken je iemand die ermee sukkelt? 

Bron: foto Mom Runs The City

Sharing is caring!

13 gedachten over “Schildklierproblemen – zo zit het in elkaar

  1. Josie schreef:

    Hopelijk blijft alles goed onder controle nu!
    Ik heb ook altijd schrik voor de verdoving, vooral dan voor het wakker worden achteraf. Ik voel me dan altijd enorm slecht, precies of ik onder een camion gelegen heb… En zeker als je een kindje hebt, denk je extra na voor je het OK in gaat hé.
    Dikke knuffel x

    • Heleen schreef:

      Ja en het feit dat ik geen schuldsaldoverzekering kreeg gaf me nog meer schrik… Even getwijfeld of ik dat ook zou neerpennen maar dan werd het plots een beetje lang 🙂

  2. Karin schreef:

    Ik heb altijd schrik vooraf, en dat is nu erger geworden door mijn keizersnede. Hopelijk blijft alles stabiel nu!
    En dat littekentje en hoe je er mee omgaat siert je.

    • Heleen schreef:

      Het was uiteindelijk pas mijn tweede operatie… en hopelijk de laatste 🙂 De eerste was voor mijn wijsheidstanden en ik had volgens mij de bruutste anesthesist van het hele ziekenhuis 🙂
      En dankjewel 😘

  3. Sylvie schreef:

    Die roodheid kan wel een tijdje duren hoor, ik had me er na verloop van tijd bij neergelegd dat het altijd rood zou blijven, en dan ineens is het toch beginnen vervagen. Je blijft het altijd een beetje zien, maar het valt zeer goed mee. Ik heb het alleszins ook nooit verstopt :). In het begin heb ik van die speciale plakkers gebruikt, maar ik werd er allergisch aan, en daarna Cicaplast gesmeerd. In ieder geval super dat je medicijnvrij bent!

    • Heleen schreef:

      Vooral aan jouw blog heb ik veel gehad Sylvie! Mijn litteken zit ook vrij hoog vind ik vergeleken met ‘normaal’. Ik gebruik ook cicaplast dus dat geeft me goeie moed!

  4. Carine Lippens schreef:

    Toen ik je zag op Ostend Night Run had ik gedacht dat je een schildklieroperatie hebt gehad. Waarom was ik zo alert op dat vlak? Omdat ikzelf géén schildklier meer heb en dit sneetje dus herkende. Bij mij verliep mijn leven zoveel beter na de operatie (ben véél rustiger) en het sneetje verdwijnt binnenkort als sneeuw voor de zon. Nog een super herstel!

  5. liese schreef:

    ahja, het was mij ook opgevallen, dacht ook meteen aan je schildklier omdat Sylvie (hierboven) dit ook heeft meegemaakt. Beter een litteken dan een schildklier on the loose hé

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *